Wij hebben gebouwd wat hier allang had moeten zijn. Peptiden met de meeste tests op de markt.

Aandeel van het hoofdpeptide in het chromatogram, met meetonzekerheid. De basis voor al het andere.

Elke nevenpiek boven 0,05 % benoemen we op basis van de massa, bijvoorbeeld oxidatie of deamidering. U weet waaruit de rest bestaat.

D-aminozuren ontstaan tijdens de synthese en een gewone HPLC scheidt ze vaak niet. De spiegelvorm verandert hoe het molecuul zich in een experiment gedraagt.

We zoeken naar fentanyl en analogen, andere peptiden en tussenproducten van de synthese. Dit vangt een verwisseling of kruisbesmetting op die de zuiverheid niet laat zien.

Een lyofilisaat bevat ook water en zout. Dit getal zegt welk deel van de massa echt peptide is.

Ingewogen poeder in de vial ten opzichte van het etiket.

De echte milligrammen peptide waarmee u de concentratie van de oplossing berekent.

Twee vials uit één batch mogen hoogstens 5 % van elkaar verschillen.

Peptide, zout en water moeten samen bijna 100 % geven. Zo niet, dan zit er iets ongemetens in het poeder.

Endotoxinen wekken een ontstekingsreactie in cellen op en maken een experiment waardeloos, ook bij hoge zuiverheid.

Incubatie in twee voedingsbodems gedurende 14 dagen. Er mag niets groeien.

Aantal bacteriën en schimmels, en afwezigheid van E. coli, Salmonella, S. aureus en P. aeruginosa.

Cadmium, lood, arseen, kwik en andere elementen binnen de strengste grenzen van ICH Q3D.

Acetonitril, DMF, dichloormethaan en andere oplosmiddelen uit de synthese binnen de grenzen van ICH Q3C.

Resten TFA uit de synthese remmen celgroei al bij lage concentraties en vertekenen celexperimenten.

Acetaat of een ander zout van het peptide. Zonder dit klopt de massaberekening niet.

Een lyofilisaat trekt vocht aan. Water versnelt de afbraak en verandert de inweging.

Of het poeder oplost tot een heldere oplossing zonder deeltjes, en bij welke pH.