CJC-1295 i ipamorelina: mechanizm, DAC i porównanie sekretagogów

W skrócie

CJC-1295 i ipamorelina to dwie odrębne cząsteczki badane razem, ponieważ działają przez dwa różne receptory przysadki. CJC-1295 jest analogiem GHRH sprzężonym z albuminą osocza, ipamorelina krótkim pentapeptydem pobudzającym receptor sekretagogu hormonu wzrostu. W dwóch badaniach fazy 1 na zdrowych osobach w wieku od 21 do 61 lat pojedyncze dawki CJC-1295 podnosiły stężenie hormonu wzrostu od 2 do 10 razy przez co najmniej 6 dni, a IGF-I od 1,5 do 3 razy przez 9 do 11 dni (Teichman 2006, JCEM).

• CJC-1295 z DAC: analog hGRF 1-29 wiązany kowalencyjnie z albuminą, okres półtrwania 5,8 do 8,1 dnia
• Mod GRF 1-29: ten sam rdzeń bez DAC, w obrocie nazywany też „CJC-1295 no DAC”
• Ipamorelina: pentapeptyd z grupy GHRP, ED50 2,3 nmol/kg u świń (Raun 1998)
• Selektywność: ipamorelina nie podniosła ACTH ani kortyzolu ponad poziom po GHRH, GHRP-2 i GHRP-6 podniosły oba
• Status: substancje badane, niezatwierdzone przez FDA ani EMA, dostępne wyłącznie jako materiał do badań (RUO)

Czym są CJC-1295 i ipamorelina

CJC-1295 to analog ludzkiego czynnika uwalniającego hormon wzrostu, zbudowany na fragmencie hGRF 1-29 i wyposażony w DAC, czyli kompleks powinowactwa wiążący cząsteczkę z albuminą osocza. Ipamorelina to pentapeptyd z grupy GHRP, opisany w 1998 roku jako pierwszy selektywny sekretagog hormonu wzrostu. To dwie różne klasy chemiczne, nie dwie wersje tego samego związku.

Kandydata na długo działający analog GRF wyodrębniono z serii biokonjugatów hGRF 1-29 z albuminą i scharakteryzowano na modelu szczurzym (Jetté 2005).

Do tej samej rozmowy trafia zwykle fragment 176-191, znany jako AOD-9604. Nie jest on sekretagogiem, bo nie pobudza wydzielania hormonu wzrostu: to C-końcowy fragment tego hormonu, badany na modelach mysich pod kątem metabolizmu lipidów (Heffernan 2001). Wrzucanie go do jednej kategorii z CJC-1295 i ipamoreliną jest błędem klasyfikacyjnym.

Dlaczego bada się je jako parę

Ponieważ celują w dwa oddzielne receptory. CJC-1295 pobudza receptor GHRH, ipamorelina receptor sekretagogu hormonu wzrostu GHS-R1a, zidentyfikowany w przysadce i podwzgórzu w 1996 roku (Howard 1996) i rozpoznany trzy lata później jako receptor endogennej greliny (Kojima 1999). To dwa niezależne szlaki sygnałowe, a nie dwa wejścia do tego samego.

W badaniu na zdrowych mężczyznach w wieku od 20 do 40 lat pojedyncza dawka CJC-1295 w wysokości 60 lub 90 µg/kg podniosła podstawowe stężenie hormonu wzrostu 7,5 razy, a IGF-I o 45 %, przy czym częstość i amplituda pulsów wydzielniczych pozostały niezmienione (Ionescu 2006, JCEM). Ciągła stymulacja receptora GHRH nie zniosła więc pulsacyjnego charakteru wydzielania.

CJC-1295 z DAC a mod GRF 1-29

Różnica nie dotyczy rdzenia sekwencji, lecz jednej modyfikacji. Mod GRF 1-29 to tetrapodstawiony fragment hGRF 1-29, odporniejszy na rozkład enzymatyczny niż natywny GHRH, ale wciąż krótko działający. CJC-1295 z DAC nosi dodatkowo grupę reaktywną, która wiąże się kowalencyjnie z albuminą osocza, i to wiązanie przedłuża obecność cząsteczki w krążeniu do dni, a nie minut.

Szacowany okres półtrwania CJC-1295 z DAC wyniósł od 5,8 do 8,1 dnia, a po dawkach wielokrotnych średnie stężenie IGF-I pozostawało powyżej wartości wyjściowej nawet 28 dni (Teichman 2006, JCEM). Na modelu myszy z nokautem genu GHRH podawanie raz na dobę normalizowało wzrastanie zwierząt (Alba 2006, Am J Physiol Endocrinol Metab).

Dla porównania w obrębie klasy: zarejestrowanym analogiem GHRH jest tesamorelina, badana na 412 pacjentach, u których po 26 tygodniach trzewna tkanka tłuszczowa zmniejszyła się o 15,2 % wobec wzrostu o 5,0 % przy placebo (Falutz 2007, NEJM).

Ipamorelina wobec GHRP-2 i GHRP-6

Selektywność ipamoreliny polega na tym, czego cząsteczka nie robi. W badaniu na przytomnych świniach ED50 ipamoreliny wyniosło 2,3 ± 0,03 nmol/kg, GHRP-6 3,9 ± 1,4 nmol/kg, a GHRP-2 0,6 nmol/kg, natomiast tylko ipamorelina nie podniosła ACTH ani kortyzolu ponad poziom obserwowany po stymulacji GHRH (Raun 1998, Eur J Endocrinol).

GHRP-2 jest więc silniejszy w przeliczeniu na dawkę, ale mniej wybiórczy. Ma też wyraźny wpływ na pobór pokarmu: u 7 zdrowych mężczyzn wlew podskórny 1 µg/kg na godzinę przez 270 minut zwiększył spożycie posiłku ad libitum o 35,9 ± 10,9 % wobec soli fizjologicznej (Laferrère 2005, JCEM).

Dane o samej ipamorelinie pochodzą głównie z modeli szczurzych. U dorosłych szczurzyc Sprague-Dawley 15 dni podawania zwiększyło tempo wzrostu kości na długość z 42 µm na dobę w grupie kontrolnej do 44, 50 i 52 µm na dobę w kolejnych grupach dawkowych (Johansen 1999, Growth Horm IGF Res). Szerszy kontekst kategorii opisuje tekst o tym, jakie peptydy na wzrost mięśni pojawiają się w literaturze.

Status antydopingowy i wykrywalność

Analogi GHRH i peptydy GHRP figurują na liście substancji zabronionych i są dziś wykrywalne rutynowymi metodami analitycznymi. Dla laboratorium jest to obowiązek dokumentacyjny, nie kwestia opisu na etykiecie. Metodykę dla całej grupy GHRP, od GHRP-1 po ipamorelinę i heksarelinę, opublikowano ponad dekadę temu.

Po jednorazowym podaniu doustnym 10 mg GHRP-2 znany metabolit pozostawał wykrywalny przez 20 godzin, podczas gdy substancji macierzystej nie obserwowano wcale (Thomas 2011, Anal Bioanal Chem). Postępy w wykrywaniu syntetycznych analogów GHRH, a więc również CJC-1295, podsumowano osobno (Memdouh 2021).

Dokumentacja partii i gdzie kupić CJC-1295 z ipamoreliną do badań

Największym ryzykiem w tej kategorii nie jest wybór cząsteczki, lecz to, co rzeczywiście znajduje się w fiolce. Analiza produktów z szarej strefy wykazała warianty wydłużone o N-końcową resztę glicyny, czyli Gly-GHRP-6, Gly-GHRP-2 i Gly-ipamorelinę, a także zmodyfikowany hormon wzrostu liczący 192 aminokwasy zamiast 191 (Krug 2018, Growth Horm IGF Res). To kwestia tożsamości substancji, nie czystości.

Dlatego rozstrzyga potwierdzenie tożsamości metodą spektrometrii mas, nie sama wartość czystości chromatograficznej. Każdą partię Molequa® analizuje niezależne laboratorium Analyton Labs (analyton.com), a certyfikat partii jest dostępny na stronie produktu jeszcze przed zakupem.

Jeśli Państwa praca wymaga materiału referencyjnego z dokumentacją partii, CJC-1295 z ipamoreliną jako peptyd badawczy dostarczamy z certyfikatem analizy dla danej serii, a wysyłka realizowana jest z magazynu na terenie Unii Europejskiej. Pełną ofertę znajdą Państwo w katalogu peptydów badawczych. Do przygotowania roztworu stosuje się wodę bakteriostatyczną.

Najczęstsze pytania o CJC-1295 i ipamorelinę

Czym różni się CJC-1295 od ipamoreliny?

Klasą i receptorem. CJC-1295 jest analogiem GHRH i działa przez receptor GHRH, ipamorelina jest pentapeptydem GHRP i działa przez receptor GHS-R1a, ten sam co endogenna grelina.

Co oznacza DAC w nazwie CJC-1295?

Kompleks powinowactwa wiążący cząsteczkę kowalencyjnie z albuminą osocza. Ta modyfikacja odpowiada za długie działanie: szacowany okres półtrwania wyniósł od 5,8 do 8,1 dnia (Teichman 2006, JCEM).

Czy mod GRF 1-29 to to samo co CJC-1295?

Nie do końca. Mod GRF 1-29 to tetrapodstawiony fragment hGRF 1-29 bez DAC, w obrocie nazywany też „CJC-1295 no DAC”. Rdzeń jest ten sam, brak DAC zmienia czas działania z dni na minuty.

Dlaczego ipamorelinę opisuje się jako selektywną?

Bo w badaniu na przytomnych świniach nie podniosła ACTH ani kortyzolu ponad poziom obserwowany po stymulacji GHRH, w odróżnieniu od GHRP-2 i GHRP-6, które podniosły oba te hormony (Raun 1998, Eur J Endocrinol).

Czym różni się fragment 176-191 od tych peptydów?

Mechanizmem. Fragment 176-191, znany jako AOD-9604, jest C-końcowym fragmentem hormonu wzrostu i nie pobudza jego wydzielania, więc nie jest sekretagogiem (Heffernan 2001).

Gdzie kupić CJC-1295 z ipamoreliną do badań?

U dostawcy, który udostępnia certyfikat analizy dla konkretnej partii z czystością HPLC i potwierdzeniem tożsamości metodą spektrometrii mas. Partie Molequa® analizuje niezależne laboratorium Analyton Labs, wyłącznie do zastosowań badawczych (RUO).

Źródła

• Teichman 2006, JCEM: PubMed 16352683
• Ionescu 2006, JCEM: PubMed 17018654
• Jetté 2005: PubMed 15817669
• Alba 2006, Am J Physiol Endocrinol Metab: PubMed 16822960
• Raun 1998, Eur J Endocrinol: PubMed 9849822
• Johansen 1999, Growth Horm IGF Res: PubMed 10373343
• Laferrère 2005, JCEM: PubMed 15699539
• Howard 1996: PubMed 8688086
• Kojima 1999: PubMed 10604470
• Thomas 2011, Anal Bioanal Chem: PubMed 21298258
• Memdouh 2021: PubMed 34665524
• Falutz 2007, NEJM: PubMed 18057338
• Krug 2018, Growth Horm IGF Res: PubMed 29864719
• Heffernan 2001: PubMed 11713213

Informacja prawna

CJC-1295 i ipamorelina są przeznaczone wyłącznie do laboratoryjnych zastosowań badawczych (research use only). Nie są lekami i nie służą do diagnostyki, leczenia ani zapobiegania chorobom u ludzi ani zwierząt. Nie podajemy schematów dawkowania, a przytoczone dane pochodzą z opublikowanych badań i nie stanowią zalecenia zdrowotnego.